Во свет каде што се мерат бројки, рокови и бонуси, колегијалноста звучи речиси како збор од минатото. „Секој за себе“ стана неформално правило на многу работни места. А сепак, сите паметиме барем една колешка што ни помогнала кога бевме нови, или колега што не покрил кога детето ни беше болно. Дали колегијалноста навистина исчезнала, или само научила да се крие? И уште поважно, се исплаќа ли таа, или, како што вели старата изрека, не се мачка на леб?
Зошто колегијалноста е сè поретка
Современата работна култура често сè претвора во трка. Наградите се индивидуални, проценките се споредби, а унапредувањето зависи од тоа кој ќе биде подобар од другите. Во таква средина колегата лесно станува конкурент, а помошта изгледа како губење време или, уште полошо, како давање предност на ривалот.
Стравот од конкуренција полека ја јаде довербата. Луѓето престануваат да споделуваат знаење, информации и идеи. Врските меѓу колегите стануваат површни и траат само додека постои заеднички интерес.
Колегијалноста не ја пишува ниту еден систем ниту правилник, таа е личен избор.
Приказна за две колешки
Замислете две искусни слободни професионалки, нека се Марија и Елена. Со години соработуваат и си веруваат. Еден ден Марија наидува на оглас за добар проект што е многу поблизок до специјалноста на Елена отколку до нејзината. Можела да се пријави, а никој никогаш немало да дознае дека Елена би била подобар избор.
Наместо тоа, Марија ѝ го препраќа огласот. Елена го добива проектот и одлично го завршува. Марија не чувствува загуба, туку радост. А следниот пат кога Елена ќе наиде на работа погодна за Марија, првата личност на која ќе се сети ќе биде токму таа.
Помагањето не е губење
Успехот не е игра каде што едниот мора да изгуби за другиот да добие. Кога им помагаме на колегите, отвораме врати што сами никогаш не би ги отвориле: нови соработки, препораки, пријателства и углед. Особено во помали средини, каква што е нашата, каде што сите се знаат, добриот глас за некого стигнува далеку.
Што добивате со колегијалноста
- Подобра атмосфера и помалку стрес на работа
- Помош кога вам ќе ви треба
- Нови идеи и учење од другите
- Добар углед кај колеги и шефови
- Препораки и нови можности за работа
- Чувство дека работите со луѓе, а не со ривали
Самодовербата е основата
Луѓето што се сигурни во себе полесно им помагаат на другите. Тие не се плашат дека нечиј успех ќе им го одземе нивниот. Затоа најдобриот лек за завист на работа е вложувањето во сопственото знаење и вештини. Кога знаете што вредите, туѓиот успех станува инспирација, а не закана.
Каде е границата
Колегијалноста не значи да ја работите туѓата работа, да покривате нечија постојана мрзеливост или да дозволите да ве искористуваат. Добрата колешка знае да помогне, но знае и да каже „не“. Помошта треба да биде искрена, а не обврска што ве исцрпува.
Мали чекори кон поколегијална работа
- Поздравете го новиот колега и понудете му помош во првите денови
- Споделете корисна информација без да барате нешто за возврат
- Јавно пофалете туѓа добра работа
- Не учествувајте во озборувања
- Признајте ја туѓата заслуга за заедничкиот успех
- Помогнете, но не дозволувајте да ве искористуваат
Колегијалноста после 40-тата
Со искуството доаѓа и одговорноста. Жените и мажите во средни години често се најискусните во колективот. Тие можат да бидат ментори на помладите, да ја смируваат атмосферата во кризи и да покажат дека успехот и добрината не се исклучуваат. Тоа е наследство што останува и откако ќе заминеме од некое работно место.
Се мачка ли на леб?
Можеби колегијалноста не се гледа во платата на крајот од месецот. Но се гледа во тоа со колку задоволство одиме на работа, колку луѓе ќе ни подадат рака кога ќе ни треба и каква приказна ќе раскажуваат за нас. Не мора сите да бидеме како Марија и Елена. Доволен е еден мал чекор секој ден, и работното место станува подобро за сите.
